چهار روز بود دانشگاه نرفته بودم. دو روزش آخر هفته بود و دو روز هم به بهانه بیماری زدم تنگ دلش. بعد از سالها دوباره در خانه کار کردن را تجربه کردم که خیلی هم دلنشین بود، بدون لباس رسمی می توانی یهو روی تخت ولو شوی و یا وسط کار با خیال راحت بدون هدفون آهنگ گوش کنی!! نه جلسه ایی می روی و نه سمیناری و خلاصه خلسه ایی است برای خودش!! مخصوصا که با pain killer های اینجا کمی هم سرت سنگین شود و منگ شوی، هر قرصش لامصب نیم بطری شراب است.

 امروز ولی از سر ناچاری باید در دانشگاه حاضر می شدم. یه عالم کار عقب مانده بود و از همه مهمتر جلسه ایی با پائولا ویزیتورمان از ایتالیا. خانوم میان سالی است سرزنده، باهوش و دقیق با تیپی کاملا متفاوت. پیراهنش همیشه پر از رنگهای شاد و جیغ است که هیچ تناسبی هم به باقی تیپش ندارد، شلوارش هم معمولا پیژامه ای است گل گلی و از همه خاص تر دستاری است که در همه فصول سال به سرش می بنند. در واقع همان روسری است که شبیه عمامه دور سرش می پیچد. اولین بار او را در کنفرانسی در ایتالیا دیدم و فکر می کردم از کارگرهایی است که قرار است پذیرایی کنند!! یکبار به او گفتم اگر بیایی ایران فقط کافی است این دستارت را کمی باز کنی تا از عمامه به روسری تبدیل شود و دیگر در امان خواهی بود (در اینجا از جمیع خوانندگان این مطلب تقاضا می شود با دلی پاک به ارواح مطهر عزیزان فعال در گشت ارشاد و مادران و خواهران گرامیشان عرض سلام و ارادت و احترامی شایان داشته باشند). 

 آرزویش از کودکی این بوده که هنرمند شود، روی استیج باشد و نوازنده ایی، خواننده ایی، بازیگری چیزی شود. امروز اما استاد دانشگاه فلورانس است و اینطور که می گوید پیانو را خوب می نوازد. همه آرزوهایش انگار متبلور در دختری است که شانزده-هفده ساله است و قرار است بازیگر تئاتر شود و پائولا از این بابت خیلی خوشحال است و هر وقت از او حرف می زند چشمانش برق روشنی دارد. دختر دیگرش انگار چیزی برای برق چشمان مادر ندارد، بدبخت درسخوان است و می خواهد دانشمند شود.

هوا اساسی دلبری می کند. هم آفتابی است، هم ابری، هم بارانی و هم طوفانی!!! گاهی همه با هم و گاهی هم یکی یکی. شش نفری می رویم و در کافه همیشگی می نشینیم و بحث جدی دنبال می شود. باسنهامان هم خیس است به لطف باران روی صندلیها!!! موضوع Soliton ها هستند و خواصشان و خلاصه از این بحثهای جدی علمی. من کاملا غرق در موضوعم و شش دانگ مفاهیم را یاد می گیرم. ناگهان پائولا می پرسد اینها که الان نوشتی فارسی است!!! من بهت زده به دفترچه ام نگاه می کنم و چهار کلمه فارسی می بینم که بی هیچ اراده من روی کاغذ رفته اند، چهار کلمه ایی که از متن عباس معروفی از دیشب در ذهنم مانده!! می گویم اهههههههههه آره!! می گوید چی نوشتی؟ و آنجا نوشته شده است: "خاشاک طبیعت، وصله ناجور"!!!! و من نمی دانم چه بگویم خطشان می زنم، قهوه را بالا می دهم و می گویم: می دانی، فارسی را از راست به چپ می نویسند!!