معمول کار علمی آن است که یک محقق مقاله اش را به مجله ایی می فرستد تا پس از داوری شدن چاپ شود. بعضی وقتها اما مجلات از محققین خاصی دعوت می کنند که مقاله ایی برایشان بفرستند که در قالب یک کتابچه یا ضمیمه یک موضوع خاص را پوشش دهند. تا کنون چندین بار از اساتیدی که با آنها کار می کنم برای این امر دعوت شده و آنها نیز با زور و البته کمی هم تطمیع مرا وادار می کنند که مقاله ایی نوشته و برای این مجلات بفرستم. فکر می کنم تا حالا بیش از پنج بار این امر انجام شده اما چون حتی یادم هم نمی آید که چی را برای کجا فرستادم و اسم کتابچه و ضمیمه چه بوده هیچ رفرنسی از آنها ندارم تا مثلا در سی-وی ام بگذارم. البته به دلایلی اصلا راغب به درج آنها در سی-وی ام نیستم و تا کنون هم خودادری کرده ام که البته شاید دیگر نکنم!!!

دیروز ناگهان وب سایت بد ریختی از خودم پیدا کردم که توسط دانشگاه ساخته شده و البته من هیچ کنترلی روی طراحی یا محتوای آن ندارم. گمانم یکی از بدیهای دانشگاههای اروپایی آن است که خیلی کم روی وب سایت رسمی مان کنترل داریم. در واقع اصلا نداریم و این باعث می شود که ندانیم در موردمان چی می نویسند!!!!! 

خلاصه اینکه وب سایت خودم را شناختم چون یک عکس قدیمی از خودم و ایمیلم در آنجا موجود است (لینک وب سایت) و از آن جالبتر لیست مقالات!!! نه تنها همه مقالات فراموش شده خودم آنجا هست که طبق گفته این وبسایت اینجانب دارای 194 مقاله علمی می باشم!!!!! مثلا چندین مقاله در مورد یک مرض در بین قبایل آفریقایی چاپ شده که به دلیل تشابه اسمی وارد لیست من شده است!!! از بابت این موضوع اصلا خوشحال نیستم ولی با این اعتماد به نفس از فردا می خواهم برای هاروارد اپلای می کنم!!!